JAK TPD POMOGŁO MI W ŻYCIU

Dzięki pomocy Ogniska, jestem na prostej drodze życia

Do Ogniska zaczęłam uczęszczać będąc uczennicą  klasy drugiej szkoły podstawowej. Skierowała mnie tu pani pedagog ze szkoły, ponieważ miałam duże trudności w nauce, a babcia, która była moją rodziną zastępczą, nie mogła mi pomóc. W Ognisku czułam się bardzo dobrze. Zawsze miałam odrobione lekcje, nikt na mnie nie krzyczał i mogłam rozwijać swoje uzdolnienia plastyczne. Do domu wracałam z drżącym sercem, bo mama ciągle była pijana i robiła awantury. W Ognisku otrzymywałam pomoc i wsparcie. Dużo było tu imprez i uroczystości, na które przychodzili ważni goście, a ja występowałam w przedstawieniach  i w chórku. Miło wspominam święta, nasze spotkania wigilijne i wielkanocne, jak również nasze wycieczki. Dzięki pomocy Ogniska, jestem na prostej drodze życia. Mama już nie żyje, zmarła tragicznie. Ja zdobyłam zawód fryzjerki i mieszkam nadal z babcią. Często odwiedzamy Ognisko, bywamy na ogniskowych uroczystościach i pomagamy dzieciom w miarę naszych możliwości.

 Monika z Warszawy  Ognisko na Targówku

Ognisko TPD na Pradze Północ pomogło mnie i mojemu bratu

Odkąd pamiętam, na moim podwórku gromadzili się pijani ojcowie, wyczekujący na okazję wypicia kolejnej „działki” alkoholu. Mój ojciec nie unikał tego towarzystwa. Nasza rodzina wstydziła się tego. Pamiętam, że często siadałam w kącie pokoju i głośno szlochałam. Stawałam, się coraz bardziej skryta, bojaźliwa, unikałam spotkań z rówieśnikami. Podobnie było z moim bratem. Pewnego dnia  pojawiła się w naszym budynku  informacja o uruchomieniu Ogniska Wychowawczego TPD. Pomyślałam, że jest to wielka szansa dla mojego brata. Kiedy został tam przyjęty i opowiadał mi o życiu w Ognisku, cieszyłam się, że odpoczywa tam od domowych awantur i może  spokojnie odrabiać lekcje. Wkrótce i mnie przyjęto do Ogniska. Nigdy nie zapomnę dnia, w którym zrozumiałam, że są na świecie ludzie, którzy potrafią przyjść  z pomocą takim dzieciom jak my.  W Ognisku z dnia na dzień  pozbywałam się kompleksów. Zajęłam się nauką i zdawałam z klasy do klasy. Zrozumiałam, że nie jestem najgorsza. Wspólnie z bratem cieszyliśmy się, że znaleźliśmy   to właściwe miejsce w naszym dziecięcym życiu. Jestem już dorosłą , samodzielną osobą. Po ukończeniu szkoły zawodowej wyszłam za mąż. Mam śliczną córeczkę. Myślę, że moja córka nie będzie musiała szukać szczęścia poza domem rodzinnym.

                                                                      Ania z Pragi Północ w Warszawie

Byłem wychowankiem Ogniska TPD w Warszawie , ul. Bracka 23

Z Ogniskiem TPD przy ul. Brackiej w Warszawie związałem się, gdy moi rodzice mówili o rozstaniu się, a ja miałem coraz słabsze oceny w nauce. Po przyjściu do Ogniska, dużo się zmieniło w moim życiu. Przede wszystkim korzystałem z fachowej pomocy wychowawców oraz dostępu do pracowni komputerowej. Tutaj mogłem też aktywnie  odpoczywać. Lubiłem grać z kolegami w tenisa stołowego, chętnie też uczestniczyłem  w różnych innych zajęciach, np. plastycznych czy muzycznych. W Ognisku poznałem wspaniałych wychowawców, którzy pokazywali mi inny  lepszy świat. Zawdzięczam im bardzo wiele  i nie wyobrażam sobie, jak wyglądałoby moje życie bez tego miejsca i bez tych ludzi. Oni traktują każde dziecko z serdecznością. W pewnej chwili zrozumiałem ,że Ognisko stało się dla mnie drugim domem, w którym czułem się  bezpieczniej i beztrosko niż w rodzinnym domu. Obecnie studiuję w Wyższej Szkole Promocji na kierunku  zarządzanie zasobami ludzkimi. Jednocześnie ,w ramach podziękowania za wszystko co otrzymałem  od TPD, staram się, w ramach moich możliwości pomagać naszym ogniskowym dzieciom.

     Przemek Keler- Warszawa

Ze wzruszeniem wspominam życie w Ognisku TPD w Małkini

Miałam zaledwie 6 lat, kiedy zostałam wychowanką Ogniska TPD w Małkini. Teraz mam19 lat, jestem uczennicą klasy trzeciej Technikum Gastronomicznego i ze wzruszeniem te ogniskowe lata. Ognisko było mi miejscem bardzo bliskim, traktowałam je jak mój dom, bo tu spędzałam dużo czasu, tu się bawiłam, odrabiałam lekcje i byłam pewna, że zawsze ktoś nade mną czuwa. Tymi osobami były nasze wspaniałe opiekunki, Pani kierownik i Wychowawczynie, bez których nie dalibyśmy sobie rady. Nasze Panie były bezustannie naszymi opiekunkami, w ciągu całego roku szkolnego, a także w czasie wakacji. Wtedy dzień wypełniony był  mnóstwem ciekawych zajęć, odbywało się wiele wycieczek i wyjazdów na obozy. Jak w każdej rodzinie ,zdarzały się u nas drobne konflikty, ale szybko szły w niepamięć, bo nasze Panie błyskawicznie  rozwiązywały sporne sprawy. Na zakończenie pragnę wyrazić swoje marzenie. Chciałabym, aby wszystkie ogniskowe dzieci tak się czuły w Ognisku, jak ja się tu czułam, aby się śmiały i bawiły ,jak ja się tu bawiłam, a w przyszłości, aby tak wspominały życie w Ognisku, jak ja je teraz ze wzruszeniem wspominam.         

                                                                                               Justyna D.

Ognisko TPD w Maszewie pomogło mi w usamodzielnieniu się

 Do Ogniska TPD w Maszewie  zacząłem uczęszczać w 1998 roku. Zachęciła mnie do tego Pani Pedagog i Pani Basia z mojej szkoły. Po pierwszej wizycie w Ognisku stwierdziłem, że to miejsce nie jest dla mnie, więc opuszczałem zajęcia. Po pewnym czasie, gdy do Ogniska zaczęli uczęszczać moi koledzy , postanowiłem chodzić razem z nimi. Początkowo było trudno przystosować się do panujących  w Ognisku reguł. Z czasem było coraz łatwiej i lepiej, zacząłem więc chodzić systematycznie, tu odrabiać lekcję, rozwijać swoje zainteresowania. W roku 2001 udało się założyć grupę taneczną  BREAK DANCE. Tutaj mogliśmy ćwiczyć i podnosić swoje umiejętności taneczne. Po roku wyjechaliśmy na międzynarodowy festiwal do Niemiec, na którym reprezentowaliśmy nasze Ognisko TPD Maszewo. Muszę podkreślić, że Ognisko TPD pomogło mi w usamodzielnieniu się. Ze względu na trudną  sytuację rodzinną ( nie miałem możliwości wspólnego mieszkania z rodziną). Zarząd TPD załatwił mi wynajęcie osobnego pokoju, zacząłem mieszkać sam i dzięki temu  miałem lepsze warunki do życia  i nauki. Podkreślam też, że moi Opiekunowie  z TPD zaufali mi, a ja nie zaprzepaściłem danej ni szansy. Teraz widzę, jak szczęśliwy był dla mnie ten dzień, w którym  przekroczyłem próg Ogniska  i zostałem jego wychowankiem. Dzięki TPD ukończyłem szkołę zawodową, później średnią i uzyskałem maturę .Teraz uczę się w policealnym Studium w Szczecinie . Mam 22 lata. Ciągle odwiedzam moje Ognisko i –w miarę możliwości pomagam wychowawczynią w pracy z dziećmi.

                                                                                                 Grzegorz  M. 

Wiele spraw załatwiamy, tak jak to się robiło w Ognisku

Byłam wychowanką Ogniska TPD w Warszawie. Ukończyłam szkołę podstawową i wyszłam za mąż za kolegę z Ogniska. Do Ogniska przychodziłam chętnie i muszę powiedzieć, że były to dla mnie szczęśliwe dni. Tutaj miałam swoje koleżanki i swoich kolegów, z którymi się przyjaźniłam. Panie wychowawczynie pomagały likwidować konflikty w rodzinie i w szkole. W Ognisku czuliśmy się bezpiecznie, i mieliśmy poczucie ,że jest ktoś ,kto się o nas troszczy. Trzeba było widzieć, jak wychowawczynie uczyły nas życia, pracy, ładu i porządku. Ta nauka pozostała mi na zawsze w pamięci. Niezapomniane są okresy przeżywane przed Bożym Narodzeniem i w czasie wieczerzy wigilijnej. Świąteczna atmosfera, życzenia przy dzieleniu się opłatkiem, nasze występy, serdeczne rozmowy, to piękne chwile, których nigdy nie zapomnę, a których teraz mi często brakuje. Mam córeczkę i męża, który jest bardzo dobrym człowiekiem. Często opiekuje naszą czteroletnią Kasią  Żyjemy biednie, bo Olek mój mąż zarabia mało, a ja jestem bezrobotna. Wiele spraw w naszej rodzinie załatwiamy tak ,jak to się robiło w Ognisku. Razem chodzimy na spacery, najczęściej na ten sam plac zabaw w parku, gdzie jako dzieci bywaliśmy po odrobieniu lekcji w Ognisku. Ostatnio mąż marzy o tym, żebyśmy latem pojechali z córką  nad morze i pokazali jej miejsca, do których przyjeżdżaliśmy z naszymi opiekunami z Ogniska. Zawsze pamiętamy o wszystkich uroczystościach rodzinnych i o naszych wychowawcach z TPD, dzięki którym wyszliśmy na ludzi.

                                                                         Bożena Z.  

Jestem studentką trzeciego roku pedagogiki

Moi rodzice rozwiedli się. Mieszkałam z mamą i młodszym bratem u dziadków. Dziadek pił i urządzał awantury. Dzieciństwo wspominałabym źle, gdybym w wieku siedmiu lat nie zaczęła chodzić do Ogniska TPD w Wołominie. Tutaj dostałam to wszystko, czego brakowało mi w domu. Przede wszystkim dużo ciepła, spokoju, poczucia  stabilności, a nawet uznania. Okazało się, że mam zdolności gimnastyczne i zostałam członkiem grupy tanecznej. Ten zespół pozwalał na liczne występy, a mnie dawał poczucie, że coś potrafię  robić dobrze. W Ognisku mogłam spokojnie przygotować się do zajęć w szkole, a przez  zabawę uczyć się nowych umiejętności i zdobywać nową wiedzę. Na licznych wycieczkach poznawałam nasz kraj i nauczyłam się żyć w grupie. W Ognisku nauczyłam się nie tylko brać, ale i dawać. Tutaj pomagaliśmy sobie nawzajem, a nawiązane przyjaźnie do dziś owocują. Gdy spotykamy się, wspominamy te miłe chwile z życia w Ognisku, które pomagały nam wówczas zapomnieć o domowych kłopotach. Wartość tego, czego nauczyłam się wtedy, doceniam dopiero teraz, kiedy jestem już dorosła, a są to wartości bezcenne. Po maturze dostałam się na studia w Uniwersytecie Warszawskim. Jestem na trzecim roku Wydziału Pedagogiki i cieszę się, że spełni się moje marzenie bycia nauczycielką i wychowawczynią dzieci.

  Alicja C  z Wołomina

Kończę studia pedagogiczne i będę wychowawczynią

Jestem studentką pedagogiki. Właśnie piszę pracę licencjacką i wybrałam temat dotyczący funkcjonowania środowiskowych ognisk wychowawczych TPD. Ten  temat jest mi bardzo bliski, bo sama byłam wychowanką Ogniska TPD w dzielnicy Warszawa Ochota. Moja przygoda z TPD zaczęła się 10 lat temu. Byłam dziewczyną ze zwykłej rodziny, w której nie było „bogato”. Latem 1996 roku, żeby nie biegać bez sensu po podwórkach, zaczęłam uczęszczać do jednego z ochockich środowiskowych ognisk wychowawczych TPD, które funkcjonowało  w ramach tzw. akcji „Lato w mieście”. Bardzo mi się podobało. Po wakacjach nadal przychodziłam do Ogniska . Tutaj były ciekawe zajęcia i była pomoc w odrabianiu lekcji. Dużo było dzieci i kochane wychowawczynie .Dziś miło wspominam ten okres, a to, robiły wychowawczynie  w pracy z nami, było wspaniałe. Wtedy zaczęłam snuć marzenie, ażeby być taką „panią” czy „ciocią”, która jest zawsze otwarta na potrzeby dzieci. Do Ogniska uczęszczałam przez dwa lata. Później, jako licealistka, postanowiłam tu wrócić, bo wróciły też moje marzenia. Niestety zrobiłam się za „stara” na beztroską zabawę, więc zaczęłam pomagać, stałam się wolontariuszką. Pokochałam pracę z dziećmi, którym mogłam pomagać. Wtedy postanowiłam też wybrać studia pedagogiczne i będę pracować z dziećmi, jako wychowawczyni.

                                                                                    Magdalena Zalewska – z Warszawy

Jestem sprzedawcą i studiuję zaocznie hotelarstwo

Mam na imię Maciej. Byłem wychowankiem Środowiskowego Ogniska Wychowawczego TPD w Małkini Górnej na Mazowszu. Obecnie jestem sprzedawcą i studiuję zaocznie hotelarstwo w Studium Ekonomicznym. Mój kontakt z TPD zaczął się kilkanaście lat temu, gdy miałem 11 lat i uczęszczałem do szkoły podstawowej. W Ognisku TPD przeżyłem  wiele wspaniałych dni, które miło wspominam po dzień dzisiejszy, choć mam już 25 lat. Tu, w Ognisku, można było skorzystać z pomocy wychowawców w odrabianiu lekcji, jak również miło spędzić czas podczas zabaw i gier przygotowanych przez opiekunów. Pamiętam, że gdy przychodziło się do Ogniska, to odrabianie lekcji było na pierwszym  miejscu, a później inne zajęcia. Bardzo lubiłem brać udział w organizowanych wycieczkach, podczas których poznawaliśmy historię zwiedzanych miejscowości i obyczaje mieszkających tam ludzi. Wśród wielu zajęć, miło wspominam prace plastyczne. Wykonywało się wiele ciekawych rzeczy , także tych związanych z przygotowaniem do różnych występów artystycznych. Z doświadczenia wiem, że Ognisko TPD w Małkini Górnej jest niezbędne . Tu nie  wszystkie dzieci mają w swoich domach warunki do nauki i nie wszystkie mogą poradzić sobie z nauką. Potrzebują pomocy ze strony nauczycieli- wychowawców w Ognisku. Osobiście jestem bardzo, ale to bardzo wdzięczny wszystkim prowadzącym i utrzymującym  Środowiskowe Ognisko Wychowawcze w Małkini Górnej. Tutaj od wielu lat jest dawana dzieciom miłość, radość i możliwość zdobywania wiedzy, która owocuje w przyszłym życiu.
                                                                                           

Maciej Socik- z Małkini

W ognisku TPD przy Wileńskiej 55 w Warszawie nauczyłem się normalnie żyć

Byłem przez 11 lat wychowankiem Środowiskowego Ogniska Wychowawczego TPD w Warszawie, ul. Wileńska 55/57. Po ukończeniu szkoły zawodowej ,coraz rzadziej przychodziłem do Ogniska ,ale nigdy nie zapomnę tej placówki. Od czasu do czasu zaglądam tu szczególnie wtedy, gdy coś ważnego u mnie się dzieje. Wtedy przybiegam, jak do najlepszej rodziny, ażeby pochwalić się ważnym ,albo poradzić się, gdy mam problem. Obecnie  pracuję w sklepie. Początkowo zajmowałem się rozkładanie towarów na stoiskach. Teraz  pozwolono mi pracować w kasie. Uważam, że pracodawcy mają do mnie zaufanie i jest to dla mnie awans. W grudniu wziąłem ślub z bardzo dobrą dziewczyną. Marzę o tym, ażeby mieć własną rodzinę, może biedną, ale pełną. Mówię o tym, bo mój dom rodzinny, moja rodzina –piszę ze smutkiem-błądziła i błądzi Ja tak nie chcę żyć. Nie chcę pić. Nie chcę wyciągać ręki do opieki społecznej o pomoc. Nie interesuje mnie też życie w konkubinacie. Na pytanie co mi dało Ognisko?- odpowiadam: to, że jestem tym, kim jestem. Ognisko uświadomiło mi, że w życiu dorosłym ważna jest praca. W Ognisku nauczyłem się, jak można normalnie żyć, bawić się i wypoczywać. Często mijając budynek, w którym mieści się Ognisko, patrzę w tamtą stronę z tęsknotą, bo tu mieszka moja ogniskowa rodzina. Tu spędzony czas był najpiękniejszym czasem w moim dzieciństwie. Dziękuję więc  "Ciociom" i   "Wujkowi " za to że tu są, że zawsze mogę tu zajrzeć, że spotka mnie tu życzliwość i dobra rada.

                                                                                                    Rafał K

Teraz ja opiekuję się dzieciakami

Gdyby nie TPD na Pradze Południe w Warszawie nie mógłbym zajść tak daleko. Swoje życie w Ognisku TPD przy ul. Grochowskiej w Warszawie rozpocząłem, gdy byłem w szkole podstawowej. Panowała tu rodzinna atmosfera, więc przyjęto mnie bardzo serdecznie.
Pani Kierownik i wychowawczynie pomagały mi w każdej sytuacji. Dzięki nim zacząłem myśleć, jak człowiek dorosły, bo ktoś musiał przejąć część obowiązków domowych, ażeby pomóc mamie. Wspominam wspólne odrabianie lekcji w Ognisku oraz pomoc w przygotowaniach do klasówek w szkole. Dzięki temu osiągałem dobre wyniki w nauce. Wspominam również wyjazdy na kolonie. Mogliśmy wtedy poznawać i poszerzać wiedzę zdobywaną w czasie wycieczek. Skończyłem Szkołę Zawodową, jako najlepszy absolwent. Zdobyłem zawód kucharz i zacząłem pracować w swoim zawodzie. Postanowiłem uczyć się dalej zaocznie w Technikum Gastronomicznym. Jestem słuchaczem ostatniego roku. Również jestem wolontariuszem w naszym Ognisku TPD przy ul. Grochowskiej. Wiem, że mam dług wobec Towarzystwa Przyjaciół Dzieci, które pomogło mi znaleźć właściwą drogę życia. Ostatnio wspólnie z kolegą postanowiliśmy założyć Koło Sportowe „Grochów” dla dzieciaków z Ogniska ,ażeby ich chronić, od złych wpływów „ulicy.”

 Sylwek

Obydwie z siostrą bliźniaczką dołączamy się do gratulacji
i podziękowań dla Opiekunów i Przyjaciół ze Świetlicy TPD
w Tomaszowie Mazowieckim

Mnie i moją siostrę Joasię wychowuje nasza najstarsza siostra, która stworzyła nam rodzinę zastępczą. Do świetlicy TPD uczęszczamy od siódmego roku życia ,od klasy pierwszej szkoły podstawowej. Tutaj, przy pomocy Pań Wychowawczyń odrabiamy lekcję, tu zjadamy podwieczorek i kolację i uczestniczymy we wszystkich świetlicowych zajęciach. Ja lubię recytować śpiewać, biorę więc udział w każdej uroczystości. Ze względu na trudną sytuację finansową naszej rodziny, TPD w Tomaszowie Mazowieckim otacza nas ciągłą opieką i pomocą. Otrzymujemy wiele potrzebnych rzeczy do nauki, dostaliśmy kurtki zimowe, szaliki i rękawiczki. Na święta Bożego Narodzenia i Wielkiej Nocy  otrzymujemy paczki żywnościowe i różne dary. Co roku  obydwie wyjeżdżamy na kolonie letnie. Podczas zimowych wieczorów  często wspominamy w domu, jak TPD pomaga nam w naszym życiu. Wychowująca nas siostra mówi, że  jest wielkim szczęściem to , że w Tomaszowie Mazowieckim istniej TPD-owska Świetlica. Za wszystkie szczęśliwe chwile, pełne ciepła i radości, dziękujemy naszym Opiekunom  i Przyjaciołom z TPD.

Małgosia i Joasia Piekarskie

Ognisko TPD zawróciło mnie ze złej drogi

Pierwszy raz przyszłam do Ogniska, gdy byłam w drugiej klasie szkoły podstawowej. Przez pierwsze trzy lata chodziłam systematycznie  do szkoły i do Ogniska. Tutaj odrabiałam lekcje i brałam udział we wszystkich zajęciach, uczyłam się piosenek i wierszy. Najbardziej lubiłam okresy przedświąteczne, przygotowania do kolacji wigilijnej, czy śniadania wielkanocnego. Może dlatego, że kryły się za tym niespodzianki, słodycze i prezenty, których w domu nie miałam. Uwielbiałam wycieczki. Lubiłam gry, zabawy i rozgrywki sportowe. Gdy byłam w klasie piątej, stała się rzecz straszna. Zaczęłam chodzić na wagary, nie przychodziłam  też  do Ogniska. Imponowało mi towarzystwo starszych dziewczyn i chłopaków. Czułam się dorosła. Zaczęłam palić  papierosy i próbowałam  pić alkohol. Byłam zagrożona w szkole. Wtedy  nadeszła pomoc ze strony moich pań wychowawczyń z Ogniska, a dzięki nim także ze strony  psychologa szkolnego i pedagoga. Gdyby nie ich pomoc, skończyłabym źle. Na pomoc rodziny nie mogłam liczyć. Wychowywała mnie babcia. Ojca nie znałam, a mama, która  z nami mieszkała, ciągle piła. W pewnym momencie zerwałam z tym towarzystwem, które  miało na mnie zły wpływ. Wróciłam do Ogniska  z znowu poczułam się  bezpiecznie. Znalazłam tu spokój i ciepło. Obecnie jestem w ostatniej klasie Technikum Gastronomicznego. Co jakiś czas wpadam do Ogniska. Jestem szczęśliwa, że mogę się tu podzielić swoimi osiągnięciami i troskami. Niebawem wejdę  w samodzielne życie. Wiem, że  gdyby nie pomoc TPD, moje życie potoczyłoby się zupełnie inaczej.

   A.Z. z Konina- Gocławic

Ognisko  w Płocku dobrze  przygotowało  swoich wychowanków do samodzielnego życia

 Podczas spotkania z trójką byłych wychowanków naszego Środowiskowego Ogniska Wychowawczego PTD w Płocku dowiedziałam się, jak potoczyło się ich dalsze życie. Każde z nich całkowicie się usamodzielniło, pracuje i jest  zadowolone z obecnej sytuacji. Wspominali swój pobyt w Ognisku i dziękowali za pomoc której doznali od TPD w ciągu minionych lat. Agnieszka Mikina, lat ,jest mężatką i ma dwóch synów. Pracuje jako ekspedientka w sklepie spożywczym w Płocku. Do Ogniska przychodziłam z młodszą siostrą- mówiła-. Pamiętam wiele pięknych chwil tutaj  spędzonych, a najbardziej  ogniskowe uroczystości . W czasie wystawiania Jasełek grałam Matkę Boską, chociaż miałam wtedy nogę w gipsie. To przedstawienie bardzo przeżywałam ,tak jak inne występ. Zawsze chcieliśmy dobrze wypaść przed gośćmi, a przychodzili przedstawiciele władz miasta, nasi nauczyciele, rodzice, opiekunowie z TPD i inni. Dzisiaj wiem-powiedziała- że każda dawana nam przez wychowawców rada miała swoje przesłanie. Pamiętam o tym w wychowaniu  swoich synów. Nie raz im tłumaczę, że trzeba się uczyć i cytuję słowa, które głęboko  zapadły mi w pamięci ,że tego czego się nauczą, nikt im nigdy nie odbierze. Agnieszka pracuje w sklepie, cieszy się ilekroć  spotyka kogoś z pracowników Ogniska. Nie tak dawno odwiedziła nas ze swoimi synami.  Powiedziała, że czuła się jak  przewodnik oprowadzający wycieczkę, gdy opowiadała chłopcom o swoim  życiu w Ognisku.

 Hubert Gawski, lat 21.W Ognisku spędził 10 lat swego  dzieciństwa . Ten okres wspomina, jako czas pięknie i pożytecznie przeżyty. Obecnie jest pracownikiem ochrony w dużych supermarketach w Płocku. Powiedział mi ,że bardzo dobrze pamięta jak wychowawcy zachęcali  nas do nauki i wzajemnej pomocy. Pamięta organizowane  konkursy  z ortografii czy matematyki ,które w formie  zabawowej utrwalały naszą wiedzę. Zawsze będzie pamiętał swój wyjazd na zorganizowaną przez TPD kolonię letnią  do Niemiec. Ze wzruszeniem przypominam sobie, jak zostałem odwieziony do Warszawy na zbiórkę dzieci wyjeżdżających  do Niemiec i piękne pożegnalnie słowa Pani Marii. Hubert jest w stałym kontakcie  z naszą  tepedowską  placówką.

 Maciek Popielski,lat 20. Do Ogniska  został przyjęty w wieku 6 lat. Tu wychowywało się także jego starsze rodzeństwo. Po ukończeniu szkoły zawodowej, pracuje w jednym z zakładów fryzjerskich w Płocku. W Ognisku, na pierwszym miejscu było stawiane odrabianie lekcji i nauka własna- przypomniał- Jednocześnie można było liczyć na pomoc ze strony wychowawców. Dzięki tej trosce o naszą naukę, mogliśmy likwidować zaległości  i przechodzić  z klasy do klasy. Na inne, niż nauka zajęcia także było dużo czasu.. Maciek, jako wychowanek Ogniska, posiadał duże zdolności manualne, uczestniczył w wielu pracach  plastycznych.

                                                 Maria Bromczewska

                                                 Płock, 2008

Ognisko w Piastowie  stało się moją szkołą życia

Mój kontakt z Towarzystwem Przyjaciół Dzieci zaczął się gdy chodziłam do trzeciej klasy szkoły podstawowej. Niedługo przed świętami Bożego Narodzenia, jedna z  nauczycielek zaprowadziła mnie do Ogniska TPD. Wtedy jeszcze znajdowało się w piwnicy jednego z bloków. Pamiętam, że pierwsza rzecz jaka mnie urzekła, to  gościnna atmosfera. Wszyscy przyjęli mnie  z życzliwością, uśmiechem można powiedzieć z radością. Tu  poznałam później moich pierwszych przyjaciół. W domu nie miałam warunków do nauki ani wypoczynku. Mieszkałam z czwórką rodzeństwa, a wychowywała nas tylko mama. Tak naprawdę nikt się mną nie interesował, czułam się bardzo samotna  Nie miałam koleżanek  i kolegów, a i z nauką nie szło mi najlepiej. Do Ogniska przychodziłam  więc chętnie, codziennie, głównie po to, aby coś zjeść i odrobić lekcje. Z czasem  zaczęłam rozwijać  swoje  zainteresowania i umiejętności, uczestniczyłam w  konkursach recytatorskich, uczyłam się gotować, sprzątać. Ognisko stało się dla mnie szkołą życia. Wspaniałe były  okresy wakacji i ferii zimowych. Dzięki TPD po raz  pierwszy zobaczyłam morze i po raz  pierwszy wędrowałam po górach. Dzięki wyjazdom na kolonie poznałam wiele pięknych  zakątków kraju. Podczas  spędzania  wakacji w miejscu zamieszkania ,nawet tu  w Piastowie  mieliśmy  urozmaicone  zajęcia, np. wyjazdy na basen, wyprawy do Warszawy i kina. Wyjeżdżaliśmy  też do Serocka. Dziś mam własną rodzinę, wspaniałego męża i śliczną  dwuletnią córeczkę. Bardzo się staram ,ażeby mojemu dziecku  niczego nie brakowało.       
Renata G. Piastów, 2008

Ognisko TPD w Kleczewie  było moim drugim domem

  Do ogniska TPD w Kleczewie  zacząłem uczęszczać w 2000 roku . Teraz mam 20 lat i jestem  absolwentem  szkoły  zawodowej- zdobyłem zawód kucharza. Często wspominam czas spędzony w Ognisku, to był mój drugi  dom, pełen ciepła i spokoju. Nie chciało mi się stąd wracać  do domu, bo ojciec był często pijany, a mama zmarła  gdy miałem pięć lat. W Ognisku czułem się bezpiecznie ,miałem z kim  porozmawiać i zawsze mogłem liczyć na pomoc  ze strony wychowawców. Dzięki pomocy w odrabianiu lekcji, uzyskiwałem  corocznie promocję do następnej klasy. W Ognisku odbywało się wiele ciekawych  zajęć, np. plastycznych, muzycznych, sportowych. Mnie zawsze pasjonował sport i tym zajęciom poświęcałem  najwięcej czasu. Pokochałem piłkę nożną  i dziś gram w miejscowym klubie  sportowym . To się stało spełnieniem moich marzeń z dzieciństwa. Wspominam też wszelkie ogniskowe uroczystości, a szczególnie  śniadania wielkanocne i wieczerze wigilijne  z Mikołajem, ale także  „Andrzejki”, „Dni Dziecka” i inne. Miałem w swoim życiu chwile zwątpienia, ale Ognisko TPD nauczyło mnie, że nie wolno się poddawać. Jestem niezmiernie wdzięczny  ludziom prowadzącym tepedowską placówkę. Tu dzieci otrzymują  ciepło, serdeczność ,możliwość rozwijania  zainteresowań ,a wszystko to procentuje  w przyszłości.

                                                       Łukasz M. –Kleczew, 2008

Ognisko TPD w Kleczewie Pomogło mi w ukończeniu gimnazjum

Byłem wychowankiem  Środowiskowego Ogniska Wychowawczego TPD w Kleczewie przez pięć lat Do Ogniska zaprowadziła mnie moja matka zastępcza, bo sprawiłem problemy wychowawcze. Po kilku wizytach w Ognisku doszedłem do wniosku ,że  to miejsce jest nie dla mnie. Nie mogłem się dostosować do panującego tu regulaminu. Kiedy zauważyłem, że do Ogniska przychodzi coraz więcej  dzieciaków z mojej szkoły, postanowiłem  pozostać. Jak się okazało, to było konieczne. Miałem ogromne zaległości w nauce ,bo wagarowałem i nie potrafiłem znaleźć dla siebie miejsca. Zacząłem uczęszczać do Ogniska systematycznie. Poczułem   oparcie w wychowawcach, zacząłem nadrabiać zaległości szkolne ,z czasem zacząłem robić postępy. Dziś ,z pełnym przekonaniem mogę powiedzieć, że Ognisko TPD pomogło mi ukończyć gimnazjum.

                                                             Dawid B.- Kleczew,  2008

To, kim jestem, zawdzięczam Towarzystwu Przyjaciół  Dzieci

Do  Środowiskowego Ogniska Wychowawczego TPD „Puchatek” w Olecku  zaczęłam uczęszczać jako 7-letnie dziecko i spędziłam tu swoje dzieciństwo aż do 17 roku życia. Ognisko było dla mnie drugim domem, w którym spędzałam większość czasu po zajęciach szkolnych. Zawsze był tu ktoś, kto pomógł mi przy odrabianiu lekcji. Będąc wychowanką, brałam też udział w pracach Rady Ogniska . Dzięki temu nauczyłam się samorządności i planowania zajęć. Wspólnie ustalaliśmy różnorodne formy ciekawych zajęć i zabaw, w tym dyskoteki, konkursy, gry i  inne ciekawe zajęcia. Ponieważ ładnie śpiewałam, prawie zawsze wygrywałam w konkursach piosenkarskich. Dzięki temu nabrałam  pewności  siebie i odwagi. Później  zaczęłam nawet występować w chórze kościelnym.. Najważniejsza dla mnie była jednak atmosfera  panująca w Ognisku „ Puchatek”. To dzięki ludziom, z  którymi spędzałam czas ,nauczyłam się rozmawiać  o najtrudniejszych problemach i je rozwiązywać. Nauczyłam się rozumieć innych, jak również wypowiadania swoich myśli. Obecnie,  jako 20 –latka kończę szkołę zawodową. Rozpocznę pracę jako kucharka, ale zamierzam podjąć zaoczną  naukę, tym razem w zawodzie kosmetyczki. Dotychczas zrealizowałam swoje marzenia i wierzę, że osiągnę zamierzone cele. To, kim jestem, zawdzięczam  Towarzystwu Przyjaciół Dzieci, a szczególnie ukochanemu „PUCHATKOWI”

                                              Justyna Buraczewska  Olecko, 2008

Jestem wdzięczna za wszystko, co dostawałam od TPD

Jestem wychowanką   Środowiskowego Ogniska Wychowawczego TPD w Piątnicy koło Łomży. Do Ogniska zaczęłam uczęszczać mając 9 lat. Obecnie jestem uczennicą klasy trzeciej gimnazjum i będzie to mój ostatni rok pobytu  w Ognisku . Nie ukrywam, że będzie mi brakowało tego miejsca tak przyjaznego mnie i innym dzieciom. W ognisku zawsze było ciepło i przytulnie. Przychodzę tu chętnie ,zwłaszcza po śmierci mamy. W domu wychowuje mnie tata  razem z babcią. Mam jeszcze dwóch starszych braci i młodszą siostrę, która również uczęszcza do Ogniska. Tutaj jest nam bardzo dobrze. W Ognisku odbywa się  wspólne odrabianie lekcji, jest pomoc ze strony Pani Wychowawczyni, tutaj jest posiłek i odbywają się różne zajęcia. Organizowane są spotkania ogniskowe i przeróżne konkursy. Wychodzimy do Teatru Lalek do kina .Co roku odbywają się spotkania z okazji Świąt Bożego Narodzenia ,a wtedy jest uroczysta kolacja ,dzielenie się opłatkiem, są życzenia, upominki i wspólnie przygotowywana Jasełka Bożonarodzeniowa. Za pośrednictwem tego listu skierowanego do Redakcji "Ogniska " w Warszawie pragnę wyrazić podziękowanie za to wszystko, co przez te lata TPD dla mnie zrobiło.

                                                Monika Kopczewska  z Piątnicy

 Dzięki TPD zostałam nauczycielką  i tłumaczem języka niemieckiego

Jestem nauczycielką języka niemieckiego w szkole średniej oraz tłumaczem przysięgłym języka niemieckiego .Gdy byłam 11- letnią dziewczynką, po raz pierwszy za pośrednictwem TPD w Zamościu wyjechałam na wakacje do Niemiec. Przez 3 tygodnie przebywałam w niemieckiej rodzinie i spędzałam czas z rówieśniczką Katią ,córką rodziny, która mnie gościła. Pomimo bariery językowej czułam się tam dobrze, gdyż mama Katii troszczyła się o mnie nie mniej niż o własną córkę. Kilkakrotne wyjazdy wakacyjne z TPD do zaprzyjaźnionej rodziny w Niemczech utrwaliły naszą przyjaźń. Ostatni mój wyjazd miał miejsce, gdy byłam już prawie 18-letnią dziewczyną . Wtedy już mieliśmy ułatwiony kontakt ze sobą ,gdyż w szkole średniej rozpoczęłam naukę języka niemieckiego. Członkowie organizacji niemieckiej, zaprzyjaźnionej z TPD w Zamościu, często bywali w Polsce . Towarzyszyłam im przy odwiedzaniu rodzin polskich dzieci ,które podobnie jak ja korzystały z wyjazdów  do Niemiec. Służyłam im swoją pomocą w kontaktach językowych. Przed maturą zdecydowałam się na kontynuację nauki w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim wybierając filologię germańską . Na ten wybór miały wpływ  moje wakacyjne wyjazdy z TPD do Niemiec. Obecnie, pracując zawodowo, utrzymuję kontakty z członkami niemieckiej organizacji współpracującej z TPD oraz z zaprzyjaźnioną tamtejszą rodziną.

                                                                           Aga z Zamościa

Ognisko TPD w Wołominie doprowadziło mnie do samodzielnego życia

W mojej rodzinie zawsze było źle. Ojciec dużo pił, matka zupełnie sobie nie radziła. Ja i moja siostra spędzałyśmy czas w świetlicy szkolnej, której nie lubiłyśmy. Dzieciaki często się z nas śmiały, bo byłyśmy źle ubrane i na nic nie miałyśmy pieniędzy. Pewnego dnia Pani pedagog przyszła do świetlicy i powiedziała nam, że w mieście powstało Ognisko TPD, w którym możemy znaleźć opiekę po szkole do późnego wieczora . Tak się też wkrótce stało.

W Ognisku szybko się zorientowałyśmy, że zadane lekcje można tu odrabiać z przyjemnością, bo zawsze można liczyć na pomoc Pań Wychowawczyń i odwiedzających nas studentek. Oprócz codziennej pomocy w nauce, organizowano nam w Ognisku wiele atrakcyjnych zajęć i przyjemności. Odbywały się rozgrywki sportowe , różne gry i zabawy, tańce i  śpiewy, wyjazdy do teatru i na wycieczki, wyjazdy nad morze i w góry. Wspaniałe  było to, że uczyłyśmy się coraz lepiej i że nigdy nie byłyśmy głodne. Dziękujemy TPD za wszystko za serdeczną troskę, za pomoc w dojściu do samodzielności. Ja obecnie pracuję jako urzędniczka i studiuję. Do moich obowiązków należy przychodzenie z pomocą dzieciom i rodzinom potrzebującym pomocy. Wywiązuje się z moich obowiązków najlepiej jak mogę.   

                                                                                                    
Ala W.

Dzięki pomocy TPD mogłem ukończyć studia

Byłem wychowankiem Ogniska TPD w Wołominie .Dzisiaj jestem księdzem. Gdyby nie wspaniali ludzie, którzy mi pomogli, nigdy nie spełniłyby się moje marzenia. Zawsze chciałem być księdzem, ale wiedziałem, że trzeba dobrze i długo się uczyć, tymczasem wychowywała mnie sama mama, rodzeństwo byłe liczne, nie było więc łatwo. Dopiero Ognisko TPD dało mi to, czego nie mogła mi zapewnić rodzina. W Ognisku było miejsce do nauki przy pomocy wychowawców i był przeznaczony czas na wypoczynek. Dzisiaj jestem księdzem i myślę sobie, jak potrzebne są takie tepedowskie placówki opiekuńczo-wychowawcze dla dzieci potrzebujących pomocy, a potrzeb jest bardzo wiele. Ja w swojej

posłudze duszpasterskiej zawsze szukam dzieci, którym mogę pomagać. Uważam, że mam obowiązek spłacenia długu  z lat dzieciństwa, kiedy to mnie i mojej rodzinie TPD przychodziło z pomocą. Dziękując za wszystko, co mnie spotkało dobrego życzę TPD samych prawdziwych Przyjaciół.

                                                                                                 Rafał Z. 

W Ognisku dojrzewałem i uczyłem się, jak zostać porządnym człowiekiem

Byłem uczniem trzeciej klasy szkoły podstawowej, w Sochaczewie, kiedy trafiłem do Ogniska TPD przy ul. Chopina 99. Przez kilka lat stałem się więc wychowankiem Ogniska. Obecnie kończę szkołę zawodową, zdobywam zawód piekarza, ale w dalszym ciągu przychodzę do Ogniska. Jako wolontariusz nadal czuję się wychowankiem.
W Ognisku nauczyłem się pomagać słabszym, i wiem, że będąc biednym można pomagać jeszcze biedniejszym. Tego nauczyły mnie moje Wychowawczynie. Nasze Panie, jak i inni działacze TPD, są zawsze do dyspozycji dzieci, żyją naszymi problemami i pomagają je rozwiązywać. Uczą się też, jak postępować, abyśmy wyrośli na wartościowych i pracowitych ludzi. Tutaj w Ognisku wszystkie sprawy dzieci są ważne.
W takiej życzliwej atmosferze łatwiej jest wychowankom przyznawać się do swoich błędów i próbować je naprawiać. Osobiście jestem szczęśliwy, że ciągle jestem w Ognisku ,w którym czuje się potrzebny, w którym dojrzewałem i uczyłem się , jak zostać wartościowym człowiekiem. Takich miejsc potrzeba więcej, bo wokół jest dużo dzieci pozbawionych ciepła i miłości najbliższych

Michał z Sochaczewa